Wiktor Rojek
Biografia
Wiktor Rojek urodził się 1 lutego 1926 roku w Ząbkach pod Warszawą. Był synem Tadeusza i Adeli z Kwasiborskich. W czasie wojny uczył się w szkole zawodowej w Starachowicach, gdzie w latach 1943–1944 pełnił funkcję instruktora.
W czasie wojny służył w Armii Krajowej. Po wojnie podjął pracę mechanika samochodowego w hucie Laura w Siemianowicach Śląskich. W 1947 roku podjął studia w krakowskiej Akademii Górniczej, które ukończył w 1951 z dyplomem magistra inżyniera elektromechanika. Na ostatnim roku studiów był jednocześnie młodszym asystentem w I Katedrze Maszynoznawstwa, wówczas już pod nazwą Akademia Górniczo-Hutnicza (AGH).
W okresie studenckim działał społecznie, m.in. w Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej i Bratniej Pomocy Studenckiej. Po studiach został zatrudniony w Głównym Instytucie Górnictwa w Katowicach; doszedł do stanowiska adiunkta i dyrektora Zakładu Budowy Urządzeń i Aparatury Naukowo-Doświadczalnej (1966).
Przyczynił się do rozwoju tego zakładu. Niezależnie od pracy w GIG był nauczycielem w technikum hutniczym w Siemianowicach Śląskich, potem w technikum górniczym w Katowicach. W 1967 roku został członkiem PZPR. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Był autorem licznych publikacji z elektrotechniki górniczej, głównie w wydawnictwach Głównego Instytutu Górnictwa oraz w fachowych czasopismach – Przegląd Górniczy, Wiadomości Górnicze i innych. Uzyskał kilkanaście patentów. Publikował cztery podręczniki dla szkół zawodowych i wyższych, wielokrotnie wznawiane: Instalacje i urządzenia elektryczne (1956), Materiałoznawstwo elektryczne (1956), Podstawy elektrotechniki (1956), Rysunek zawodowy (1956).
Został pochowany na cmentarzu w Katowicach-Panewnikach. Był dwukrotnie żonaty (Danuta z Borowskich i Małgorzata z Rozmusów) i miał troje dzieci: córkę Annę (zamężną Meossi), syna Adama (inżyniera górnictwa) i syna Andrzeja.