Wiesław Lisowski

Wiesław Lisowski urodził się 22 sierpnia 1884 roku w Ząbkach. Szkołę powszechną ukończył w Warszawie, a szkołę średnią w Odessie; studiował w Petersburgu, najpierw na Wydziale Elektrycznym Instytutu Inżynierów Cywilnych, a następnie na Wydziale Architektury Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych, której dyplom uzyskał 31 marca 1918 roku z tytułem architekta-artysty oraz złotym medalem.

Początkowo pracował w Warszawie w Ministerstwie Robót Publicznych przy projektach osiedla Żoliborz. Od 1 kwietnia 1919 roku osiadł w Łodzi, obejmując na 10 lat stanowisko architekta miejskiego i prowadząc Biuro Architektoniczne Budowy Gmachów Miejskich. Był głównym realizatorem polityki budowlanej miasta, która doprowadziła do powstania prawie 20 nowych budynków szkolnych.

Podczas okupacji niemieckiej nie mógł wykonywać zawodu architekta; pracował więc jako kreślarz w prywatnym biurze inżyniera Roberta von Rimszy. Po wojnie projektował i realizował obiekty w Wojskowym Biurze Budowlanym do 1 listopada 1947. Następnie był projektantem w Centrali Tekstylnej od 15 listopada 1947, a od 1 czerwca 1950 w Biurze Projektów Handlu Wewnętrznego, aż do śmierci.

W 1954 roku zmarł w Łodzi i został pochowany na cmentarzu Doły przy ul. Smutnej. Jego twórczość łączy charakter architektury międzywojennej Łodzi, od form historyzujących ku stylistyce art déco i późniejszemu kierunkowi architektury funkcjonalistycznej.

Wielokrotnie podkreślano, że Lisowski był jednym z najważniejszych architektów Łodzi międzywojennej; jego prace obejmowały zarówno szkoły, jak i obiekty użyteczności publicznej oraz kościoły w mieście i okolicy. Wiele z nich miało duży wpływ na kształtowanie urbanistyczny Łodzi i jej dzielnic.