Tadeusz Konopka

Urodzony 15 października 1919 w Drewnicy (w Ząbkach) jako Tadeusz Konopka, pseud. Czerwony, był działaczem komunistycznym i żołnierzem GL-AL. Po ukończeniu szkoły w 1935 pracował jako cieśla. Od 1934 był członkiem młodzieżowych organizacji komunistycznych, a rok później wstąpił do KZMP, a po rozwiązaniu KPP i KZMP w sierpniu 1938 należał do kół młodzieżowych PPS. W połowie 1940 współtworzył konspiracyjną organizację RRR-Ch „Młot i Sierp” i został jej sekretarzem. W 1941 związał się ze Stowarzyszeniem Przyjaciół ZSRR. Od lutego 1942, gdy Stowarzyszenie weszło w skład PPR, był sekretarzem Komitetu Dzielnicowego (KD) PPR Drewnica-Marki i członkiem Komitetu Okręgowego (KO) PPR Warszawa-Prawa Podmiejska. Równocześnie był członkiem sztabu dzielnicowego GL. 22 sierpnia 1943 ukończył kurs minerski i brał udział w wielu akcjach dywersyjnych. Od końca 1943 był członkiem sztabu okręgowego GL. W sierpniu 1944 został wraz ze swoim oddziałem wcielony do 7 Dywizji Piechoty i mianowany dowódcą batalionu. W październiku 1944 został kierownikiem XIV Komisariatu MO przy ul. Wileńskiej. Potem dowodził grupą operacyjną MO. 10 lutego 1945 został kapitanem UB i szefem PUBP w Płocku (do 1 kwietnia 1946). Na tym stanowisku współdziałał z Władysławem Rypińskim, był członkiem jego „szwadronu śmierci” skrytobójczego mordującego politycznych przeciwników władzy komunistycznej. Był delegatem na I Zjazd PPR w grudniu 1945. Od 1 kwietnia do 29 listopada 1946 był naczelnikiem Wydziału VWUBP w Warszawie. Następnie został skierowany na przeszkolenie do MBP, gdzie od kwietnia do lipca 1947 był referentem Departamentu V MBP. 11 lipca 1947 przeszedł do służby w MO i do 30 stycznia 1949 był starszym inspektorem w Sekcji Peryferyjnej KG MO, następnie zastępcą naczelnika jednego z wydziałów Komendy Wojewódzkiej MO w Warszawie. W lipcu 1949 wysłany na kurs do Akademii Sztabu Generalnego. Zdemobilizowany w czerwcu 1950, został dyrektorem Zakładów Chemicznych „Halogen” (do stycznia 1951), później pracował w budownictwie i gospodarce komunalnej jako naczelnik wydziału kadr i dyrektor różnych przedsiębiorstw. 6 lipca 1957 został usunięty z PZPR za „niemoralną postawę i dwulicowość”. W październiku 1960 na mocy rozkazu ministra obrony narodowej został zmobilizowany w stopniu majora, a w 1963 mianowany podpułkownikiem. 2 stycznia 1970 przywrócono mu członkostwo w PZPR.

Odznaczenia: Był odznaczony m.in. Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Miejsce spoczynku: Pochowany na Powązkach.