Michał Szubert
Biografia
Michał Szubert (ur. 18 kwietnia 1787 w Ząbkach k. Warszawy, zm. 5 maja 1860 w Płocku) – polski biolog i botanik. Działacz społeczny, założyciel w 1818 r. i pierwszy dyrektor Ogrodu Botanicznego w Warszawie, członek Komisji Najwyższej Egzaminacyjnej w Królestwie w 1829 roku, członek Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk w Warszawie w 1829 roku.
Urodził się w zamożnej rodzinie, był synem marszałka dworu ministra Brühla. Edukację rozpoczął w ramach nauczania domowego, a później ukończył Liceum Warszawskie jako absolwent pierwszego rocznika. Studiował w Paryżu w latach 1809–1813; zapoznał się tam z wykładami Antoinego Laurenta de Jussieu, jego zwolennik propagował założenia tego systemu klasyfikacji po powrocie do kraju.
Jako jego zwolennik prowadził działania mające na celu popularyzację naturalnego układu roślin Laurenta de Jussieu w kraju.
Po powrocie z Paryża pracował jako wykładowca przedmiotów botanicznych i leśnictwa na działających w Warszawie uczelniach m.in. Szkole Prawa i Administracji, Liceum Warszawskim, Szkole szczególnej Leśnictwa, Szkole Farmaceutycznej. Od 1816 do 1831 (zamknięcie Uniwersytetu) pracował jako profesor botaniki Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Jego uczniami byli m.in. Wojciech Jastrzębowski, Jakub Waga, Szymon Pisulewski.
Prowadził badania naukowe w zakresie botaniki z wykorzystaniem mikroskopu. Był znawcą flory Królestwa Polskiego, interesowały go szczególnie rejony: Ząbek, Zielonki, Rembertowa, Anin i Lasów Kabackich. Był autorem wielu publikacji naukowych; publikował m.in. w Sylwanie, Rocznikach Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Był autorem pierwszego nowoczesnego podręcznika dendrologii Opisanie drzew i krzewów leśnych Król. Pol. (1827).
Szubert założył Ogród Botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1816 do 1848 pełnił funkcję dyrektora ogrodu botanicznego przy Szkole Lekarskiej, który w tym samym roku przejęty został przez Uniwersytet Warszawski. Pierwotnie nazwano go „Ogrodem Królewskim”, a ogród mieścił się na skarpie za Pałacem Kazimierzowskim. Car Aleksander I wydał zgodę na przeniesienie Ogrodu do północnej części wykupionego terenu między Belwederem a Agrykolą. W pierwszych sześciu latach zgromadził około 10 000 gatunków roślin. Brał czynny udział w powstaniu listopadowym; w wyniku reperkusji zlikwidowano Uniwersytet, a teren Ogrodu zmniejszono o dwie trzecie. Po przejściu na emeryturę jego następcą został Ignacy Hanusz.
W działalności pozazawodowej Szubert był aktywnym działaczem parafii ewangelicko-augsburskiej Świętej Trójcy w Warszawie; w latach 1830–1834 pełnił funkcję Prezesa Kolegium Kościelnego. Pochowany na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.
Upamiętnienie: w Francji prof. Ch. Misbel zmienił nazwę rośliny Cupressus distichana na Schubertia disticha (obie nazwy są uznawane współcześnie za synonimy Taxodium distichum – cypryśnik błotny). W Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego znajduje się popiersie Michała Szuberta. W Ząbkach znajduje się park im. Michała Szuberta.
Dzieła (wybór): Monografja sosny pospolitej (1820); Rozprawa o składzie nasienia i początkowem rozrastaniu się zarodka (1824); Spis roślin ogrodu botanicznego Królewsko-Warszawskiego Uniwersytetu (1920); Opisanie drzew i krzewów leśnych Król. Pol. (1827).